باب الْحَيَاءُ مِنَ الإِيمَانِ
٢٤ ـ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللّه بْنُ يُوسُفَ، قَالَ أَخْبَرَنَا مَالِكُ بْنُ أَنَسٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللّه، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ رَسُولَ اللّه صلى اللّه عليه وسلم مَرَّ عَلَى رَجُلٍ مِنَ الأَنْصَارِ وَهُوَ يَعِظُ أَخَاهُ فِي الْحَيَاءِ، فَقَالَ رَسُولُ اللّه صلى اللّه عليه وسلم
دَعْهُ فَإِنَّ الْحَيَاءَ مِنَ الإِيمَانِ
Bize Mâlik ibn Enes, İbn Şihâb’dan; o da Salim ibn Abdillah (106, 108)’den, o da babası Abdullah ibn Omer (radıyallahü anh) ‘den haber verdi ki (şöyle demiştir): Rasûlüllah bir gün Ensâr’dan bir kimsenin yanından geçiyordu. Ensârî, kardeşini hayadan men’ediyordu. Rasûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem):
“Ona ilişme, çünkü haya îmândandır” buyurdu.
BUHARİ